کد خبر: ۱۳۵۱۱۵
تاریخ انتشار: ۰۹ شهريور ۱۳۹۱ - ۰۲:۰۰

شوخى میان دانش ‌آموزان امر بسیار معمولى است. اما زمانى که شوخى به حربه ‌اى براى تحقیر و شکنجه روحى تبدیل شود، آنگاه دیگر قضیه فرق می‌ کند. در آلمان این گونه برخورد‌ها سابق براین به محل کار اختصاص داشت. امروز اما بیش از پیش در مدارس رواج یافته است.

بنا بر آمار روان‌شناسان از هر ده دانش آموز یک نفر قربانى این شوخی‌ها می‌‌شود و این می‌ تواند عواقب روحى و جسمى وخیمى براى آن‌ها داشته باشد. کار‌شناسان حتى از موارد خودکشى یاد کرده ‌اند. گزارشى که می‌ خوانید شرح حال دانش ‌آموزى است که سال‌ها در معرض این‌ گونه تحقیر‌ها بوده.

مارکوس بیش از دو سال با ترس و واهمه به مدرسه رفته. ترس از اینکه این ‌بار چه متلکهایى خواهد شنید و همشاگردی‌هایش دوباره چه خوابى برایش دیده‌‌اند. او حالا ۱۹ سال دارد و دیپلم‌‌اش را گرفته اما دوران بلوغ سختى را گذرانده و بلاهاى بسیارى سرش آمده. مارکوس توهینهاى زیادى شنیده، مسخره شده و دستش انداخته ‌اند. از او پیش معلمان بدگویى کرده ‌اند، در حمام سالن ورزشى مدرسه زندانى شده و...

مارکوس می‌‌گوید: با وجود اینکه بسیار غمگین و خشمگین بودم و می‌‌ترسیدم، اما هیچ کارى از دستم برنمی‌ آمد. می‌ترسیدم از خودم دفاع کنم، هراس داشتم از اینکه دوباره بهانه به دست دهم که همکلاسی‌هایم مرا دست بیاندازند. درعمل این طور بود که در هرقدمى که برمی ‌داشتم باید ازخودم می‌‌پرسیدم دوباره چه اتفاقى خواهد افتاد و این بار به چه بهانه ‌اى مرا به تمسخر خواند گرفت؟
جالب است بدانید که موارد از این دست نه فقط در دبیرستان‌ها، بلکه در مدارس ابتدایى هم تکرار می‌‌شوند. یعنى قبل و در دوره بلوغ. به عبارت دیگر درست زمانى که انسان از همیشه حساستر و ضربه‌ پذیرتراست. روان‌شناسان در این مورد دلایلى مختلفى را بررسى کرده‌‌اند. به نظر آن‌ها کسانى که دست به مسخره کردن هم مدرسه‌ اى‌‌هایشان می‌‌زنند چیزى جز اعمال قدرت و ابراز وجود کردن دنبال نمی‌‌کنند، آنهم به خرج ضعیف‌ترین همکلاسى ‌هایشان. آن‌ها کسى را هدف قرار می‌ دهند که کمى با دیگران متفاوت است و کمتر با جمع است.

روان‌شناسان می‌‌گویند احساس بى ‌پناهى و کناره گیرى کردن از جمع فقط یکى از عواقب گرفتار شدن در چنین وضعیتى است. پیامدهاى بعدى مثل خراب شدن درس دانش ‌آموز دچار شدن به حالتى از شرم و خجالت غیرعادى از جمله سایر مشکلاتى است که دانش آموز به آن مبتلا می‌‌شود.

سوزان هویزر رواشناسى است که دست به ایجاد انجمنى علیه تمسخر دانش آموزان در محیط آموزشى در شهر ویسبادن زده. او می‌‌گوید: دانش آموزانى که مدام در معرض شوخى ‌هاى تحقیرآمیز و دست انداختن همکلاسى‌‌هایشان هستند پس از مدتى گرایش به خودآزارى پیدا می‌‌کنند و این تاجایى پیش می‌‌رود که حتى به فکر خودکشى هم می‌‌افتند. این افکار ناشى از احساس لاعلاجى و بى‌ پناهى است. قربانیان چنین رفتارهایى قادر نیستند به تنهایى از این مخمصه بیرون بیایند و نیازمند کمک ‌اند. در جاییکه افراد بزرگسال که با وضعیت مشابه در محیط کار روبرو هستند کارى از دستشان برنمی ‌آید، از کودکان و نوجوانان چه انتظارى می‌‌توان داشت. به آن‌ها باید کمک کرد و این بزرگتر‌ها هستند که باید به کمکشان بشتابند.

متاسفانه دانش ‌آموزى که دست انداخته می‌‌شود و به موضوع تمسخر همشاگردی‌هایش تبدیل شده از سوى همکلاسی‌هایش حتى آنهاییکه مخالف این کار‌ها هستند مورد حمایت قرار نمی‌ گیرد. کسانى که مخالف ‌اند ترجیح می‌‌دهند سکوت کنند و خودشان را قاطى ماجرا نکنند.
ارسال نظرات
نام:
ایمیل:
* نظر: