کد خبر: ۱۳۷۵۶۴
تاریخ انتشار: ۲۱ شهريور ۱۳۹۱ - ۱۱:۵۱
به مناسبت روز سینما

این روزها دیگر خبری از سینمای ارزشی دهه 60 نیست، سینمای حاتمی‌ها و مهرجویی‌ها، این روزها ردپای غول‌های اقتصادی از سر زیاده‌خواهی به سینماها باز شده و ریشه ارزشی بودن فیلم‌های ایرانی در تلاطم خشک شدن است.

شفاف - اصفهان: این روزها دیگر خبری از سینمای ارزشی دهه 60 نیست، سینمای حاتمی‌ها و مهرجویی‌ها، این روزها ردپای غول‌های اقتصادی از سر زیاده‌خواهی به سینماها باز شده و ریشه ارزشی بودن فیلم‌های ایرانی در تلاطم خشک شدن است.

به گزارش خبرگزاری فارس از اصفهان، 21 شهریورماه روز ملی سینما نامگذاری شده است، روزی که سرآغاز آشنایی ایرانی‌ها با پرده سینما به عنوان یک هنر و صنعت گسترده جهانی است.

نخستین بار برادران لومیر، در سال 1895 دستگاهى را به راه انداختند که سینماتوگراف نام داشت و با چرخاندن دستک آن، عکس‌هاى متحرک را روى پرده‌اى سفید به نمایش ‌گذاشتند.

آنها پس از استقبال پاریسى‌ها از سینماتوگراف، نمایندگانى به کشورهاى مختلف فرستادند تا مردم آن کشورها را با این دستگاه آشنا کنند.

زمانی که سینما به سرزمین ایران رسید، اسباب‌بازى ملوکانه‌اى در دست شاه قاجار بود، مظفرالدین شاه در سفر خود به فرنگ سینماتوگراف را دید و دستور خرید آن را داد و به ایران آورد تا از آن به طور خصوصى استفاده کند.

پنج سال بعد از ورود خصوصى سینما به ایران نمایش فیلم توسط میرزا ابراهیم خان صحاف باشی که سفر به اروپا را تجربه کرده بود، علنى شد و وی که با کاربرد سینما آشنا شده بود، آن ‌را به میان مردم برد.

در تمام این سال‌ها، سینما در هر دوره و زمانه‌اى به شکلى درآمد به گونه‌ای که گاه هنری ناب بود، زمانی وسیله تبلیغ و گاه اسباب تفریح و سرگرمى و گاهی زمینه‌اى براى انتقال پیام سینماى ایران و توانست در این سال‌ها انبوهى علاقه‌مند را با خود همراه کرد.

امروزه دوربین و سینما که آن را صنعت تصویر نیز گفته‌اند، ابزارى توانمند در دست هنرمندانى است که مى‌کوشند به نگریستن معناى تازه‌اى ببخشند.

گرچه اقتصاد سینما در دوره کنونی این هنر را به سمت و سوی فیلم‌های تجاری روانه ساخته است، اما هنوز هم هستند سینماگرانی که تنها دغدغه زندگیشان پرداختن به هنر سینما است، بخش فرهنگی و هنری سینما را بر اقتصاد ارجح می‌دانند و امیدوار به اعتلای هفتمین هنری هستند که از روزی که به کشورمان وارد شد با فرهنگ و هنر قدیمی ایرانی اسلامی آمیخته شد و رنگ و بوی جدیدی به خود گرفت.

اکنون هنر سینما در ایران با مشکلات گوناگونی روبه‌رو است که سعی کردیم در گفت‌و‌گو با سینماگران برجسته و شهروندان اصفهانی به آنها بپردازیم.

*‌صنعت سینما باید مطابق با ایدئولوژی اسلامی حرکت کند

رئیس انجمن سینمای جوان در گفت‌و‌گو با خبرنگار فارس در اصفهان با اشاره به اینکه صنعت سینما از جمله درآمدزاترین صنایع جهانی است، تاکید کرد: بسیاری از کشورهای غربی با استفاده از فرهنگ غنی گذشته ایران بسیاری از فیلم‌های پرفروش خود را ساخته و پس از پردازش به مخاطبان ایرانی تحویل و البته مورد توجه واقع می‌شود.

سید محمد طباطبایی افزود: سینما هنر وارداتی غربی است و ما باید به جای اینکه از روی سینمای آنها کپی کنیم تنها آن را فرا گرفته و مطابق با ایدئولوژی اسلامی به خود آنها تحویل دهیم، تا اینکه کم‌کم روند ساخت فیلم فارسی‌ها کنار گذاشته شود.

وی تاکید کرد: ما اکنون مدعی ایدئولوژی اسلامی هستیم، بنابراین نباید فیلم فارسی‌های قدیمی قبل از انقلاب را با رنگ و لعاب دیگر در سینمای کنونی تکرار یا کپی‌های ضعیف از آثار غربی در سینمای خود تولید کنیم.

رئیس انجمن سینمای جوان در بخشی دیگر از صحبت‌‌های خود با اشاره به اینکه فیلمنامه رکن اصلی در سینما محسوب می‌شود، تصریح کرد: فیلمنامه در سینمای ایران شهید شده است، چرا که فیلمنامه‌نویس خوب اجازه ظهور پیدا نمی‌کند.

وی با بیان اینکه فیلمنامه‌نویس نباید همواره دغدغه‌ زندگی روزمره خود را داشته باشد و با خیال آسوده به دور از دغدغه‌های زندگی بر نگارش فیلمنامه تمرکز کند، افزود: اگر فیلمنامه‌نویس خواستار ارائه یک فیلمنامه خوب باشد، باید هزینه‌های زندگی او برای مدتی توسط ارگان‌های مربوطه تأمین شود.

طباطبایی با اشاره به اینکه بزرگ‌ترین اجحاف به فیلمنامه‌نویس‌ها شده است، اضافه کرد: باید حداقل 50 درصد از درآمد یک پروژه به فیلمنامه‌نویس اختصاص داده شود در حالی که امروزه هزینه‌ای نزدیک به سه درصد به آنها داده می‌شود.

*‌ اغلب فیلم‌های راه یافته به جشنواره‌های خارجی بیانگر نقاط ضعف ایرانیان است

وی با اشاره به فیلم‌های راه یافته به جشنواره‌های خارجی گفت: هر چند بسیاری از این گونه فیلم‌ها از نظر فیلمنامه بسیار قوی هستند، اما با یک نگاه می‌توان فهمید از دید داوران خارجی فیلم‌هایی که به نوعی ضعف و کمبود‌های زندگی ایرانیان را به نمایش می‌گذارد مورد توجه بیشتری قرار گرفته و برنده می‌شود.

رئیس انجمن سینمای جوان با تاکید به اینکه صنعت سینما باید دید هنری به ساخت فیلم داشته باشد،گفت: از دید سینمای غربی به فیلم ایرانی دارای ابعاد سیاسی توجه بیشتری می‌شود.

* ایده‌های خلاقانه مشکل سینمای اصفهان است

وی به برخی مشکلات و معضلات ساخت فیلم در اصفهان اشاره کرد و اظهار کرد: مهم‌ترین مشکل فیلم‌های سینمای اصفهان کمبود مسیرهای متعدد فیلمسازی و طرح‌ها و افکار خلاقانه و نو در این رابطه است.

طباطبایی تاکید کرد: نیاز به فکر و ایده نو در عرصه فیلم‌سازی اصفهان محسوس بوده و ظرفیت‌های خوبی در بازیگران قدیمی برای اجرای ایده‌های نو وجود دارد، اما روند و راه قبلی همچنان ادامه دارد.

وی مشکل مهم دیگر سینمای اصفهان را مهاجرت افراد مستعد به تهران دانست و بیان کرد: طبیعی است این گونه فیلم‌سازان به دلیل اینکه نمی‌توانند ایده‌های خود را به درستی در اصفهان اجرا کنند به جایی مهاجرت ‌کنند که برای ایده‌های آنها ارزش قائل باشند.

*‌استعداد جوانان را نادیده نگیرید

رئیس انجمن سینمای جوان با بیان اینکه نادیده گرفتن جوانان مستعد در زمینه فیلمسازی نیز از مشکلات دیگر سینمای اصفهان است، تاکید کرد: حمایت از فیلمسازان جوان در عرصه سینمای اصفهان بسیار مهم است، اگر سازمان‌ها و نهاد‌های دولتی از سینماگران جوان حمایت کنند با توجه به استعدادهای ناب و پتانسیل بالای جوانان اصفهان در سال‌های آتی شاهد تحولی نو در عرصه فیلمسازی اصفهان خواهیم بود.

وی تصریح کرد: ارگان‌های مسئول با قضاوت اشتباه و نادیده گرفتن استعدادهای جوان سبب می‌شوند جوانان مستعد و هنرمند این عرصه به خاطر تأمین زندگی خود از دنیای هنر فاصله گرفته و به شغل‌هایی که ارتباطی با استعداد آنها ندارند روی آورند.

*استفاده از افراد سرشناس برای پر رنگ و لعاب کردن فیلم‌های تجاری

یکی از شهروندان اصفهانی که پس از دیدن فیلم « بی‌خداحافظی » در حال بیرون آمدن از سینما قدس بود، درباره این فیلم و صنعت سینما گفت: من پس از دیدن فیلم هیچ‌گونه برداشتی از داستان آن نداشتم چرا که ابتدا و پایان فیلم مشخص نبود، گویی هدف خاصی را دنبال نمی‌کرد.

نفیسه ابوالمعالی افزود: خواننده‌ای که در این فیلم مطرح می‌شود مردمی است و من او را بسیار دوست داشتم اما از زمانی که این فیلم را دیدم دیگر علاقه‌ام را به شنیدن آهنگ‌های وی از دست داده‌ام.

وی با طرح این سئوال که آیا هدف کارگردان از استفاده از خواننده‌های مشهور تنها کسب درآمد نیست، گفت: چرا کارگردانان حاضر می‌شوند سینمای ما تا این اندازه تجاری و بی‌ارزش جلوه کند که انسان رغبت رفتن به سینما را نداشته باشد.

این شهروند تاکید کرد: گرچه این فیلم قصد داشت به بیان مشکلات زندگی خواننده‌های کشورمان بپردازد اما خود فیلم آسیب بیشتری به شهرت و نام خواننده وارد کرده بود.

وی ادامه داد: فیلم‌هایی را دوست دارم که علاوه بر سرگرم‌کننده بودن آموزش‌های مثبتی در برای بینندگان در بر داشته باشد.

*‌ کلاه قرمزی و بچه ننه، به نام بچه‌ها به کام بزرگ‌ترها

یکی دیگر از شهروندان اصفهانی نیز در حال خروج از سینما پس از تماشای فیلم کلاه قرمزی تصریح کرد: فیلم کلاه قرمزی و بچه‌ ننه را گویی برای سرگرمی پدرها و مادرها ساخته‌اند و این در حالی است که تمام خانواده‌ها دست در دست بچه‌هایشان برای دین این فیلم می‌روند.

مینا کوچک‌زاده که تحصیلات خود را در رشته روانشناسی به پایان برده است، اضافه کرد: در تبلیغات این فیلم آمده که «حالا می‌توانید همراه تمام خانواده به سینما بیایید» و این در حالی است که در این فیلم موارد و حرف‌هایی مطرح می‌شود که برای کودکان مناسب نیست و از دیدگاه روانشناسی به آنها ضربه می‌زند.

وی با بیان اینکه لازم است در رده سنی مخاطبان فیلم‌ها کارشناسی و مشخص شود، اظهار کرد: اگر فیلمی برای کودکان ساخته می‌شود باید تنها بچه‌ها را جذب کند نه اینکه تنها به نام آنها باشد.

این شهروند با اشاره به اینکه این فیلم به بهانه آشتی مخاطبان با سینما ساخته شده و لحظات جذابی دارد اما به دلیل عدم نیازسنجی صحیح کسی حاضر نیست برای بار دوم آن را تماشا کند، تاکید کرد: نباید با تبلیغات اشتباه برای فیلم، کودکان را فدای جذب مردم به سینما کرده و از آنها برای درآمدزایی استفاده کنیم.

*مردم ما عاشق فیلم‌های ارزشی هستند

دیگر شهروند اصفهانی که به گفت‌وگوی دو نفره ما گوش سپرده بود، با ادامه دادن صحبت‌های خانم کوچک‌زاده با اشاره به اینکه برخلاف تصور مسئولان امور سینمایی مردم ما فیلم‌های ارزشی خوش‌ساخت را دوست دارند، گفت: همگی ما شاهد بودیم که فیلم‌هایی مانند طلا و مس، خیلی دور خیلی نزدیک، زیر نور ماه و بسیاری فیلم‌های هنری دیگر به خوبی مورد استقبال قرار گرفتند.

امیر مسعود مصلحان افزود: اکتفا کردن تهیه‌کنندگان به ساخت فیلم‌های تجاری به بهانه بازگشت سرمایه و جذب مخاطب، بهانه بچه‌گانه‌ای بیش نیست ضمن اینکه نباید فراموش کنیم که این ما هستیم که در ذائقه‌سازی برای مخاطب نقش داریم.

*نگاه مسئولان به هنر سینما نباید با سیاست آمیخته شود

کارگردان سینما نیز درباره این هنر گفت: نگاه مسئولان به هنر سینما نباید با سیاست آمیخته شود چرا که این موضوع باعث مهجور شدن برخی سینما گران و ضد ارزشی شدن این هنر می‌شود.

ایرج رضایی افزود: سینمای کنونی بدون زیربنای اقتصادی مناسب به جایی نمی‌رسد اما این موضوع نباید سبب شود نقش بخش فرهنگی را در ارتقای این هنر نادیده بگیریم.

وی با انتقاد از اینکه بیشتر پروژه‌های سینمایی به دست افراد غیر کارشناس و سرمایه‌دار افتاده است، افزود: این مسئله به هنر سینما ضربه می‌زند چرا که افرادی که به هنر سینما آشنا هستند نمی‌توانند در این عرصه فعالیت چندانی داشته باشند و در نتیجه فیلم‌های سینمایی کم ماهیت رونق می‌گیرند و کارگردانان کم‌ مایه و بی‌سواد در این عرصه بیشتر مطرح می‌شوند.

این کارگردان سینما مهم‌ترین ضعف سینمای اصفهان و کشور را عدم مدیریت صحیح و حرفه‌ای دانست و تاکید کرد: کمبود بازیگران حرفه‌ای در عرصه سینما نیز مشکل دیگری است که باز هم به همان بحث سرمایه برمی‌گردد چرا که تهیه‌کنندگان سرمایه‌دار و بی‌سواد برای تضمین فروش فیلم خود به جذب بازیگرانی می‌پردازند که تنها می‌توان گفت مانکن هستند و بازیگرانی که با این هنر آشنا هستند اما چهره زیبایی از دید این افراد ندارند برای بازی دعوت نمی‌شوند.

*مسئولان اصفهانی استعداد بازیگران بومی را نادیده می‌گیرند

وی با اشاره به وضعیت بازیگران اصفهانی گفت: بازیگران اصفهانی بسیار با استعداد هستند و من در کارهایی که کارگردانی کرده‌ام گاهی آنها را برتر از بازیگران تهرانی می‌دانم اما تنها مشکل آنها چهره نبودن است.

رضایی اضافه کرد: زمانی که یک کارگردان اصفهانی فیلم می‌سازد اگر از بازیگران سرشناس تهرانی در کار خود استفاده نکند فیلم وی حتی توسط تلویزیون اصفهان مورد پذیرش قرار نمی‌گیرد و بینندگان نیز پیش از تماشا یا خرید یک فیلم به بازیگران آن اهمیت می‌دهد.

وی تاکید کرد: اگر هم کارگردانانی منت گذاشته و از بازیگران اصفهانی در فیلم‌هایشان استفاده کنند حقوق مناسبی به آنها تعلق نمی‌گیرد و بسیاری از کارگردانان بهانه می‌آورند که سرمایه کافی برای پرداخت حقوق بازیگران ندارند.

این کارگردان سینما تاکید کرد: مشکلات سینما تنها زمانی رفع می‌شود که افرادی که در زمینه فیلمسازی سیاست‌گذاری می‌کنند، هنر سینما را به سیاست آلوده نکنند و به جای اینکه یک دسته و گروه خاص برای همه چیز برنامه‌ریزی کنند به استعداد افراد بهای بیشتری داده شود.

‌*‌ تکراری بودن مضمون فیلم‌ها، فرار مخاطبان از سینما

دیگر شهروند اصفهانی با بیان اینکه مدت‌هاست رغبتی برای رفتن به سینما نداشته است، گفت: سال‌های سال است که به جز چند فیلم محدود فیلم شاخصی را در عرصه سینما و تلویزیون شاهد نبوده‌ایم.

پروین محمدی افزود: فیلمسازی کنونی چه در سینما و چه در تلویزیون به سمت و سویی رفته که پایان تمام فیلم‌ها مشخص است و مضمون آنها جدا از ازدواج، مرگ و طلاق نیست و به همین دلیل جاذبه خود را برای مخاطب از دست داده است.

*فقدان بازیگر متخصص و حرفه‌ای مشکل، سینمای اصفهان

همچنین تحلیلگر سینما تاکید کرد: یکی از بزرگ‌ترین مشکلاتی که در فرا روی سینمای ارزشی قرار دارد مقوله اقتصاد سینما است که با وارد کردن غول‌های اقتصاد کشور که با هنر تعاملی ندارند سینمای ما را به سمت تجاری شدن سوق داده است.

محمد کراچیان کمبود بازیگرهای به روز را از مشکلات حاد سینمای اصفهان برشمرد و اظهار کرد: با فرض اینکه همه عوامل مناسب مانند کارگردان خوب ،تهیه کننده مناسب، فیلمنامه زیبا و غیره در اختیار داشته باشیم با معضل دیگری روبرو می‌شویم و آن کمبود بازیگرانی است که هر چند سال یک بار آموزش خود را به روز کنند.

وی ادامه داد: بازیگران جوان ما بهره چندانی از آموزش تخصصی و حرفه‌ای نداشته و همچنان به همان آموزش‌های اولیه خود اکتفا و هنرشان به روز نیست و این در حالی است که بازیگری علمی است که نیازمند مطالعه و تمرین کافی در زمینه‌ای مختلف بیان و بدن است.

این کارشناس سینما تاکید کرد: علاوه بر اینکه مسئولان اصفهانی باید تمهیدات بیشتری برای تربیت بازیگران بیندیشند خود آنها نیز بیشتر به فکر استفاده از تجارب بازیگران با تجربه این عرصه و به روز کردن خود باشند.

*‌ پایان سیاه فیلم‌ها، راهبردی تکراری برای فرار از تکرار

به نظر می‌رسد که به پایان بردن فیلم‌ها به معضلی جدی تبدیل شده و این موضوع در سینمای ایران مد شده است که کارگردانان برای اینکه مورد انتقاد برای پایان خوش فیلم قرار نگیرند، با واقعه‌ای دردناک فیلم‌ها را به پایان می‌برند و یا اینکه به بهانه باز بودن انتهای فیلم مخاطبان را دچار سرگردانی درباره نتیجه نهایی و هدف فیلم می‌سازند.

در این حالت تصور فیلمساز بر این است که با این کار فیلمی نو و جدید تولید کرده است که پایان آن برای مخاطب قابل حدس زدن نیست و این در حالی است که این گونه به پایان بردن فیلم‌ها نیز بیش از حد تکراری و لوث شده است.

به هر حال با توجه به ایجاد گاه به گاه موجی نو در سینمای ایران این امید می‌رود که سینمای ایران رونقی دیگر بار پیدا کند و بتواند در عرصه‌‌های بین‌المللی همان‌گونه که در باره برخی فیلم‌ها شاهد بوده‌ایم بیش از پیش حرفی برای گفتن داشته باشد.

البته این موضوع بدیهی است که سینماگران ما در وهله نخست باید به فکر ساخت فیلم‌های مورد نیاز و مخاطب‌پسند برای جامعه ایران امروز باشند که همان خود جهانی شدن را نیز در پی دارد.

------------------

فاطمه کازرونی
ردپای غول‌های اقتصادی در سینمای ارزشی/ تجاری شدن ذائقه مخاطب را خشکاند

خبرگزاری فارس: این روزها دیگر خبری از سینمای ارزشی دهه 60 نیست، سینمای حاتمی‌ها و مهرجویی‌ها، این روزها ردپای غول‌های اقتصادی از سر زیاده‌خواهی به سینماها باز شده و ریشه ارزشی بودن فیلم‌های ایرانی در تلاطم خشک شدن است.
خبرگزاری فارس: ردپای غول‌های اقتصادی در سینمای ارزشی/ تجاری شدن ذائقه مخاطب را خشکاند

به گزارش خبرگزاری فارس از اصفهان، 21 شهریورماه روز ملی سینما نامگذاری شده است، روزی که سرآغاز آشنایی ایرانی‌ها با پرده سینما به عنوان یک هنر و صنعت گسترده جهانی است.

نخستین بار برادران لومیر، در سال 1895 دستگاهى را به راه انداختند که سینماتوگراف نام داشت و با چرخاندن دستک آن، عکس‌هاى متحرک را روى پرده‌اى سفید به نمایش ‌گذاشتند.

آنها پس از استقبال پاریسى‌ها از سینماتوگراف، نمایندگانى به کشورهاى مختلف فرستادند تا مردم آن کشورها را با این دستگاه آشنا کنند.

زمانی که سینما به سرزمین ایران رسید، اسباب‌بازى ملوکانه‌اى در دست شاه قاجار بود، مظفرالدین شاه در سفر خود به فرنگ سینماتوگراف را دید و دستور خرید آن را داد و به ایران آورد تا از آن به طور خصوصى استفاده کند.

پنج سال بعد از ورود خصوصى سینما به ایران نمایش فیلم توسط میرزا ابراهیم خان صحاف باشی که سفر به اروپا را تجربه کرده بود، علنى شد و وی که با کاربرد سینما آشنا شده بود، آن ‌را به میان مردم برد.

در تمام این سال‌ها، سینما در هر دوره و زمانه‌اى به شکلى درآمد به گونه‌ای که گاه هنری ناب بود، زمانی وسیله تبلیغ و گاه اسباب تفریح و سرگرمى و گاهی زمینه‌اى براى انتقال پیام سینماى ایران و توانست در این سال‌ها انبوهى علاقه‌مند را با خود همراه کرد.

امروزه دوربین و سینما که آن را صنعت تصویر نیز گفته‌اند، ابزارى توانمند در دست هنرمندانى است که مى‌کوشند به نگریستن معناى تازه‌اى ببخشند.

گرچه اقتصاد سینما در دوره کنونی این هنر را به سمت و سوی فیلم‌های تجاری روانه ساخته است، اما هنوز هم هستند سینماگرانی که تنها دغدغه زندگیشان پرداختن به هنر سینما است، بخش فرهنگی و هنری سینما را بر اقتصاد ارجح می‌دانند و امیدوار به اعتلای هفتمین هنری هستند که از روزی که به کشورمان وارد شد با فرهنگ و هنر قدیمی ایرانی اسلامی آمیخته شد و رنگ و بوی جدیدی به خود گرفت.

اکنون هنر سینما در ایران با مشکلات گوناگونی روبه‌رو است که سعی کردیم در گفت‌و‌گو با سینماگران برجسته و شهروندان اصفهانی به آنها بپردازیم.

*‌صنعت سینما باید مطابق با ایدئولوژی اسلامی حرکت کند

رئیس انجمن سینمای جوان در گفت‌و‌گو با خبرنگار فارس در اصفهان با اشاره به اینکه صنعت سینما از جمله درآمدزاترین صنایع جهانی است، تاکید کرد: بسیاری از کشورهای غربی با استفاده از فرهنگ غنی گذشته ایران بسیاری از فیلم‌های پرفروش خود را ساخته و پس از پردازش به مخاطبان ایرانی تحویل و البته مورد توجه واقع می‌شود.

سید محمد طباطبایی افزود: سینما هنر وارداتی غربی است و ما باید به جای اینکه از روی سینمای آنها کپی کنیم تنها آن را فرا گرفته و مطابق با ایدئولوژی اسلامی به خود آنها تحویل دهیم، تا اینکه کم‌کم روند ساخت فیلم فارسی‌ها کنار گذاشته شود.

وی تاکید کرد: ما اکنون مدعی ایدئولوژی اسلامی هستیم، بنابراین نباید فیلم فارسی‌های قدیمی قبل از انقلاب را با رنگ و لعاب دیگر در سینمای کنونی تکرار یا کپی‌های ضعیف از آثار غربی در سینمای خود تولید کنیم.

رئیس انجمن سینمای جوان در بخشی دیگر از صحبت‌‌های خود با اشاره به اینکه فیلمنامه رکن اصلی در سینما محسوب می‌شود، تصریح کرد: فیلمنامه در سینمای ایران شهید شده است، چرا که فیلمنامه‌نویس خوب اجازه ظهور پیدا نمی‌کند.

وی با بیان اینکه فیلمنامه‌نویس نباید همواره دغدغه‌ زندگی روزمره خود را داشته باشد و با خیال آسوده به دور از دغدغه‌های زندگی بر نگارش فیلمنامه تمرکز کند، افزود: اگر فیلمنامه‌نویس خواستار ارائه یک فیلمنامه خوب باشد، باید هزینه‌های زندگی او برای مدتی توسط ارگان‌های مربوطه تأمین شود.

طباطبایی با اشاره به اینکه بزرگ‌ترین اجحاف به فیلمنامه‌نویس‌ها شده است، اضافه کرد: باید حداقل 50 درصد از درآمد یک پروژه به فیلمنامه‌نویس اختصاص داده شود در حالی که امروزه هزینه‌ای نزدیک به سه درصد به آنها داده می‌شود.

*‌ اغلب فیلم‌های راه یافته به جشنواره‌های خارجی بیانگر نقاط ضعف ایرانیان است

وی با اشاره به فیلم‌های راه یافته به جشنواره‌های خارجی گفت: هر چند بسیاری از این گونه فیلم‌ها از نظر فیلمنامه بسیار قوی هستند، اما با یک نگاه می‌توان فهمید از دید داوران خارجی فیلم‌هایی که به نوعی ضعف و کمبود‌های زندگی ایرانیان را به نمایش می‌گذارد مورد توجه بیشتری قرار گرفته و برنده می‌شود.

رئیس انجمن سینمای جوان با تاکید به اینکه صنعت سینما باید دید هنری به ساخت فیلم داشته باشد،گفت: از دید سینمای غربی به فیلم ایرانی دارای ابعاد سیاسی توجه بیشتری می‌شود.

* ایده‌های خلاقانه مشکل سینمای اصفهان است

وی به برخی مشکلات و معضلات ساخت فیلم در اصفهان اشاره کرد و اظهار کرد: مهم‌ترین مشکل فیلم‌های سینمای اصفهان کمبود مسیرهای متعدد فیلمسازی و طرح‌ها و افکار خلاقانه و نو در این رابطه است.

طباطبایی تاکید کرد: نیاز به فکر و ایده نو در عرصه فیلم‌سازی اصفهان محسوس بوده و ظرفیت‌های خوبی در بازیگران قدیمی برای اجرای ایده‌های نو وجود دارد، اما روند و راه قبلی همچنان ادامه دارد.

وی مشکل مهم دیگر سینمای اصفهان را مهاجرت افراد مستعد به تهران دانست و بیان کرد: طبیعی است این گونه فیلم‌سازان به دلیل اینکه نمی‌توانند ایده‌های خود را به درستی در اصفهان اجرا کنند به جایی مهاجرت ‌کنند که برای ایده‌های آنها ارزش قائل باشند.

*‌استعداد جوانان را نادیده نگیرید

رئیس انجمن سینمای جوان با بیان اینکه نادیده گرفتن جوانان مستعد در زمینه فیلمسازی نیز از مشکلات دیگر سینمای اصفهان است، تاکید کرد: حمایت از فیلمسازان جوان در عرصه سینمای اصفهان بسیار مهم است، اگر سازمان‌ها و نهاد‌های دولتی از سینماگران جوان حمایت کنند با توجه به استعدادهای ناب و پتانسیل بالای جوانان اصفهان در سال‌های آتی شاهد تحولی نو در عرصه فیلمسازی اصفهان خواهیم بود.

وی تصریح کرد: ارگان‌های مسئول با قضاوت اشتباه و نادیده گرفتن استعدادهای جوان سبب می‌شوند جوانان مستعد و هنرمند این عرصه به خاطر تأمین زندگی خود از دنیای هنر فاصله گرفته و به شغل‌هایی که ارتباطی با استعداد آنها ندارند روی آورند.

*استفاده از افراد سرشناس برای پر رنگ و لعاب کردن فیلم‌های تجاری

یکی از شهروندان اصفهانی که پس از دیدن فیلم « بی‌خداحافظی » در حال بیرون آمدن از سینما قدس بود، درباره این فیلم و صنعت سینما گفت: من پس از دیدن فیلم هیچ‌گونه برداشتی از داستان آن نداشتم چرا که ابتدا و پایان فیلم مشخص نبود، گویی هدف خاصی را دنبال نمی‌کرد.

نفیسه ابوالمعالی افزود: خواننده‌ای که در این فیلم مطرح می‌شود مردمی است و من او را بسیار دوست داشتم اما از زمانی که این فیلم را دیدم دیگر علاقه‌ام را به شنیدن آهنگ‌های وی از دست داده‌ام.

وی با طرح این سئوال که آیا هدف کارگردان از استفاده از خواننده‌های مشهور تنها کسب درآمد نیست، گفت: چرا کارگردانان حاضر می‌شوند سینمای ما تا این اندازه تجاری و بی‌ارزش جلوه کند که انسان رغبت رفتن به سینما را نداشته باشد.

این شهروند تاکید کرد: گرچه این فیلم قصد داشت به بیان مشکلات زندگی خواننده‌های کشورمان بپردازد اما خود فیلم آسیب بیشتری به شهرت و نام خواننده وارد کرده بود.

وی ادامه داد: فیلم‌هایی را دوست دارم که علاوه بر سرگرم‌کننده بودن آموزش‌های مثبتی در برای بینندگان در بر داشته باشد.

*‌ کلاه قرمزی و بچه ننه، به نام بچه‌ها به کام بزرگ‌ترها

یکی دیگر از شهروندان اصفهانی نیز در حال خروج از سینما پس از تماشای فیلم کلاه قرمزی تصریح کرد: فیلم کلاه قرمزی و بچه‌ ننه را گویی برای سرگرمی پدرها و مادرها ساخته‌اند و این در حالی است که تمام خانواده‌ها دست در دست بچه‌هایشان برای دین این فیلم می‌روند.

مینا کوچک‌زاده که تحصیلات خود را در رشته روانشناسی به پایان برده است، اضافه کرد: در تبلیغات این فیلم آمده که «حالا می‌توانید همراه تمام خانواده به سینما بیایید» و این در حالی است که در این فیلم موارد و حرف‌هایی مطرح می‌شود که برای کودکان مناسب نیست و از دیدگاه روانشناسی به آنها ضربه می‌زند.

وی با بیان اینکه لازم است در رده سنی مخاطبان فیلم‌ها کارشناسی و مشخص شود، اظهار کرد: اگر فیلمی برای کودکان ساخته می‌شود باید تنها بچه‌ها را جذب کند نه اینکه تنها به نام آنها باشد.

این شهروند با اشاره به اینکه این فیلم به بهانه آشتی مخاطبان با سینما ساخته شده و لحظات جذابی دارد اما به دلیل عدم نیازسنجی صحیح کسی حاضر نیست برای بار دوم آن را تماشا کند، تاکید کرد: نباید با تبلیغات اشتباه برای فیلم، کودکان را فدای جذب مردم به سینما کرده و از آنها برای درآمدزایی استفاده کنیم.

*مردم ما عاشق فیلم‌های ارزشی هستند

دیگر شهروند اصفهانی که به گفت‌وگوی دو نفره ما گوش سپرده بود، با ادامه دادن صحبت‌های خانم کوچک‌زاده با اشاره به اینکه برخلاف تصور مسئولان امور سینمایی مردم ما فیلم‌های ارزشی خوش‌ساخت را دوست دارند، گفت: همگی ما شاهد بودیم که فیلم‌هایی مانند طلا و مس، خیلی دور خیلی نزدیک، زیر نور ماه و بسیاری فیلم‌های هنری دیگر به خوبی مورد استقبال قرار گرفتند.

امیر مسعود مصلحان افزود: اکتفا کردن تهیه‌کنندگان به ساخت فیلم‌های تجاری به بهانه بازگشت سرمایه و جذب مخاطب، بهانه بچه‌گانه‌ای بیش نیست ضمن اینکه نباید فراموش کنیم که این ما هستیم که در ذائقه‌سازی برای مخاطب نقش داریم.

*نگاه مسئولان به هنر سینما نباید با سیاست آمیخته شود

کارگردان سینما نیز درباره این هنر گفت: نگاه مسئولان به هنر سینما نباید با سیاست آمیخته شود چرا که این موضوع باعث مهجور شدن برخی سینما گران و ضد ارزشی شدن این هنر می‌شود.

ایرج رضایی افزود: سینمای کنونی بدون زیربنای اقتصادی مناسب به جایی نمی‌رسد اما این موضوع نباید سبب شود نقش بخش فرهنگی را در ارتقای این هنر نادیده بگیریم.

وی با انتقاد از اینکه بیشتر پروژه‌های سینمایی به دست افراد غیر کارشناس و سرمایه‌دار افتاده است، افزود: این مسئله به هنر سینما ضربه می‌زند چرا که افرادی که به هنر سینما آشنا هستند نمی‌توانند در این عرصه فعالیت چندانی داشته باشند و در نتیجه فیلم‌های سینمایی کم ماهیت رونق می‌گیرند و کارگردانان کم‌ مایه و بی‌سواد در این عرصه بیشتر مطرح می‌شوند.

این کارگردان سینما مهم‌ترین ضعف سینمای اصفهان و کشور را عدم مدیریت صحیح و حرفه‌ای دانست و تاکید کرد: کمبود بازیگران حرفه‌ای در عرصه سینما نیز مشکل دیگری است که باز هم به همان بحث سرمایه برمی‌گردد چرا که تهیه‌کنندگان سرمایه‌دار و بی‌سواد برای تضمین فروش فیلم خود به جذب بازیگرانی می‌پردازند که تنها می‌توان گفت مانکن هستند و بازیگرانی که با این هنر آشنا هستند اما چهره زیبایی از دید این افراد ندارند برای بازی دعوت نمی‌شوند.

*مسئولان اصفهانی استعداد بازیگران بومی را نادیده می‌گیرند

وی با اشاره به وضعیت بازیگران اصفهانی گفت: بازیگران اصفهانی بسیار با استعداد هستند و من در کارهایی که کارگردانی کرده‌ام گاهی آنها را برتر از بازیگران تهرانی می‌دانم اما تنها مشکل آنها چهره نبودن است.

رضایی اضافه کرد: زمانی که یک کارگردان اصفهانی فیلم می‌سازد اگر از بازیگران سرشناس تهرانی در کار خود استفاده نکند فیلم وی حتی توسط تلویزیون اصفهان مورد پذیرش قرار نمی‌گیرد و بینندگان نیز پیش از تماشا یا خرید یک فیلم به بازیگران آن اهمیت می‌دهد.

وی تاکید کرد: اگر هم کارگردانانی منت گذاشته و از بازیگران اصفهانی در فیلم‌هایشان استفاده کنند حقوق مناسبی به آنها تعلق نمی‌گیرد و بسیاری از کارگردانان بهانه می‌آورند که سرمایه کافی برای پرداخت حقوق بازیگران ندارند.

این کارگردان سینما تاکید کرد: مشکلات سینما تنها زمانی رفع می‌شود که افرادی که در زمینه فیلمسازی سیاست‌گذاری می‌کنند، هنر سینما را به سیاست آلوده نکنند و به جای اینکه یک دسته و گروه خاص برای همه چیز برنامه‌ریزی کنند به استعداد افراد بهای بیشتری داده شود.

‌*‌ تکراری بودن مضمون فیلم‌ها، فرار مخاطبان از سینما

دیگر شهروند اصفهانی با بیان اینکه مدت‌هاست رغبتی برای رفتن به سینما نداشته است، گفت: سال‌های سال است که به جز چند فیلم محدود فیلم شاخصی را در عرصه سینما و تلویزیون شاهد نبوده‌ایم.

پروین محمدی افزود: فیلمسازی کنونی چه در سینما و چه در تلویزیون به سمت و سویی رفته که پایان تمام فیلم‌ها مشخص است و مضمون آنها جدا از ازدواج، مرگ و طلاق نیست و به همین دلیل جاذبه خود را برای مخاطب از دست داده است.

*فقدان بازیگر متخصص و حرفه‌ای مشکل، سینمای اصفهان

همچنین تحلیلگر سینما تاکید کرد: یکی از بزرگ‌ترین مشکلاتی که در فرا روی سینمای ارزشی قرار دارد مقوله اقتصاد سینما است که با وارد کردن غول‌های اقتصاد کشور که با هنر تعاملی ندارند سینمای ما را به سمت تجاری شدن سوق داده است.

محمد کراچیان کمبود بازیگرهای به روز را از مشکلات حاد سینمای اصفهان برشمرد و اظهار کرد: با فرض اینکه همه عوامل مناسب مانند کارگردان خوب ،تهیه کننده مناسب، فیلمنامه زیبا و غیره در اختیار داشته باشیم با معضل دیگری روبرو می‌شویم و آن کمبود بازیگرانی است که هر چند سال یک بار آموزش خود را به روز کنند.

وی ادامه داد: بازیگران جوان ما بهره چندانی از آموزش تخصصی و حرفه‌ای نداشته و همچنان به همان آموزش‌های اولیه خود اکتفا و هنرشان به روز نیست و این در حالی است که بازیگری علمی است که نیازمند مطالعه و تمرین کافی در زمینه‌ای مختلف بیان و بدن است.

این کارشناس سینما تاکید کرد: علاوه بر اینکه مسئولان اصفهانی باید تمهیدات بیشتری برای تربیت بازیگران بیندیشند خود آنها نیز بیشتر به فکر استفاده از تجارب بازیگران با تجربه این عرصه و به روز کردن خود باشند.

*‌ پایان سیاه فیلم‌ها، راهبردی تکراری برای فرار از تکرار

به نظر می‌رسد که به پایان بردن فیلم‌ها به معضلی جدی تبدیل شده و این موضوع در سینمای ایران مد شده است که کارگردانان برای اینکه مورد انتقاد برای پایان خوش فیلم قرار نگیرند، با واقعه‌ای دردناک فیلم‌ها را به پایان می‌برند و یا اینکه به بهانه باز بودن انتهای فیلم مخاطبان را دچار سرگردانی درباره نتیجه نهایی و هدف فیلم می‌سازند.

در این حالت تصور فیلمساز بر این است که با این کار فیلمی نو و جدید تولید کرده است که پایان آن برای مخاطب قابل حدس زدن نیست و این در حالی است که این گونه به پایان بردن فیلم‌ها نیز بیش از حد تکراری و لوث شده است.

به هر حال با توجه به ایجاد گاه به گاه موجی نو در سینمای ایران این امید می‌رود که سینمای ایران رونقی دیگر بار پیدا کند و بتواند در عرصه‌‌های بین‌المللی همان‌گونه که در باره برخی فیلم‌ها شاهد بوده‌ایم بیش از پیش حرفی برای گفتن داشته باشد.

البته این موضوع بدیهی است که سینماگران ما در وهله نخست باید به فکر ساخت فیلم‌های مورد نیاز و مخاطب‌پسند برای جامعه ایران امروز باشند که همان خود جهانی شدن را نیز در پی دارد.

------------------

فاطمه کازرونی
ارسال نظرات
نام:
ایمیل:
* نظر:
آخرین اخبار