کد خبر: ۳۳۶۶۷۴
تاریخ انتشار: ۱۸ مرداد ۱۳۹۴ - ۱۴:۳۵
تهیج طلبی و اعتیاد

آردنالین ماده ای است که در بدن شخصی آزاد می شود که احساس قدرت، همچون هیجان، ترس یا خشم، می کند. جریان ادرنالین معمولاً زمانی رخ می دهد که بدن احساس خطر می کند، یعنی لحظه "فرار یا قرار". برخی از افراد که به عنوان تهیج طلب شناخته می شوند، معتاد به آدرنالین هستند. زوکرمن رفتار تهیج طلبی را دنباله تجارب سخت...

سیدجواد سیداحمدی، سرویس سلامت شفاف: آردنالین ماده ای است که در بدن شخصی آزاد می شود که احساس قدرت، همچون هیجان، ترس یا خشم، می کند. جریان ادرنالین معمولاً زمانی رخ می دهد که بدن احساس خطر می کند، یعنی لحظه "فرار یا قرار". برخی از افراد که به عنوان تهیج طلب شناخته می شوند، معتاد به آدرنالین هستند.

 زوکرمن رفتار تهیج طلبی را دنباله تجارب سخت و جدید بدون توجه به خطرات مالی، حقوقی، اجتماعی و فیزیکی می داند. تهیج طلبی یک ویژگی شخصیتی عمومی بوده و مانند هر ویژگی شخصیتی دیگر، تا بیش از 50% موروثی است.ورزش های سنگین می تواند برای معتادان آدرنالین طبیعی باشد. این فعالیت ها شامل پرش از ارتفاع با طناب، صخره نوردی و مسابقات اتومبیلرانی-یعنی هر فعالیتی که شامل میزان چشمگیری از خطر می باشد- هستند. بعضی از افراد از طریق فعالیت های غیرورزشی یا مشاغلی همچون آتش نشانی، کار پلیسی، و نظامیگری، به هیجان می رسند. افرادی که تهیج طلبی بالایی دارند ممکن است خطری بودن این فعالیت ها را بخشی از جاذبه آنها بدانند. 

آیا احتمال دارد به آدرنالین اعتیاد داشته باشید؟

فیلم مهلکه (2009) فریب ناشی از جریان آدرنالین را نشان می دهد. این فیلم با این سئوال کریس هگز، خبرنگار جنگ، آغاز می شود: به نظر ما جنگ شدید است و می دانیم که فشار زیادی به سربازان وارد می کند. اما آیا جنگ یک دارو است؟ این فیلم روی اشخاصی متمرکز است که کار هر روزشان خنثی کردن بمب های دست سازی است که عامل اکثر تلفات آمریکایی ها در عراق است. جرمی رنر، بازگر نقش یک گروهبان بسیار مدبر در این فیلم، معتاد به جریان بدون وقفه آدرنالین بوده و اینجا فرصتی بود برای بیان مهارت سرّی خود. 

در مورد "دونده بالا"، دویدن موجب تولید جریانی از اندورفین (نوعی مورفین داخلی که درد را فرو می نشاند) در مغز می شود. برای مثال، افرادی که در بحبوهه رقابت های ورزشی یا در جریان یک نبرد مجروح می شوند، اغلب تا زمان توقف کار، توجهی به این جراحت خود نمی کنند. اندورفین با تغییرات خلق در ارتباط است. برای دونده مشتاقی که دویدن را با چند مایل آغاز کرده و رفته رفته به 10 تا 15 مایل رسانده، چیز عجیبی نیست که از این کار خود احساس رضایت داشته باشد. در آنها نوعی تاب آوری نسبت به فعالیت های بسیار شدید ایجاد شده است. 

افراد جویای تجربیات پرهیجان در برابر سوء استفاده از مواد آسیب پذیرتر هستند. جویندگان هیجان بالا نسبت به جویندگان هیجان پایین، مشتاق به درک منافع بیشتر و خطرات کمتر در، برای مثال، مشروب خواری هستند. دانشمندان شباهت هایی را بین مغز استفاده کنندگان از دارو و ورزشکاران با تهیج طلبی بالا کشف کرده اند. این ارتباط به سطح دوپامین، ماده شیمیایی مرتبط با سیستم پاداش لذت مغز، کاهش می یابد. تجارب جدید ممکن است افراد با تهیج طلبی بالا را بیش از حد برانگیزد زیرا مغز آنها نسبت به افراد با تهیج طلبی پایین، در طول این رویدادها، اندورفین کمتری آزاد می کند. احساس لذت و رضایت سبب می شود که افراد تهیج طلب برای دریافت میزان بیشتری از این ماده بازگردند. زیرا سرنخ ها و اقدامات حسی قبلی که همراه با آن تجربیا لذت بخش رخ می دهند، یادآوری می شوند.

ویژگی تهیج طلبی ممکن است برای انسان های اولیه مفید بوده باشد. بدون تجارب خطرناک، انگیزه زیادی برای کشف وجود ندارد. گلدبرگ (209) می نویسد که اگر کریستف کلمب به لحاظ خلقی خسته نمیشد و در آن روزها پروازک وجود داشت، هرگز عازم آن سفر بزرگ نمی شد. نیاز به نو بودن ما را تبدیل به کسی کرده است که اکنون هستیم –باهوش، کنجکاو و پیوسته به دنبال چیزی جدید. رفتار نوجویی یک نیاز پایه است نه یک رفتار اضطراری. بین رفتار عادی و پاتولوژیکی یک فاصله ناچیز وجود دارد.  
 
منبع: https://www.psychologytoday.com
ارسال نظرات
نام:
ایمیل:
* نظر:
آخرین اخبار