کد خبر: ۴۸۶۹۷۸
تاریخ انتشار: ۰۸ خرداد ۱۳۹۸ - ۱۴:۰۰

در شرایطی که بسیاری از مسائل و اولویت‌های مهم و کلیدی حوزه فرهنگ و هنر کشور مغفول و روی زمین باقی مانده است، بسیج شدن همه توان شهرداری تهران برای راه اندازی موزه دوست صمیمی فرح پهلوی محل تامل و تعمق بسیار است!

به گزارش شفاف،  اسفند 1394 شهردارى تهران - فارغ از اولویت‌های فرهنگی- اجتماعی کلان‌شهر تهران-  قطعه زمینى واقع در خیابان سید جمال الدین اسد آبادى را جهت بهره بردارى موزه­ آثار نقاشی «ایران دَرّودی» در نظر گرفت.  شوراى اسلامی شهر تهران نیز در اقدامی قابل تامل در خرداد 1397 بهره بردارى از زمین مذکور را پس از دوسال وچهار ماه با اکثریت آراء تصویب کرد. مراسم واگذاری زمین و افتتاح پروژه عمرانی موزه ایران درودی، به عنوان یکی از نقاشان ایرانی!  نیز اخیرا با حضور پیروز حناچی شهردار تهران و جمعی از مدیران شهرداری همراه با فضاسازی رسانه‌ای شهرداری و شورای شهر تهران برگزار شد!

«ایران درودی» در مراسم واگذاری زمین و افتتاح پروژه عمرانی موزه خود گفت: دعا کنید که برای افتتاح موزه زنده باشم؛ چون هیچ کس غیر از من نمی‌تواند این موزه را مرکز تبادل فرهنگی ایران با دنیا کند! این کار را من می‌توانم انجام دهم. این موزه باید تحرک داشته باشد و نباید فقط مخصوص نمایش آثارم باشد!

به نظر می‌رسد ادعای قابل تامل درودی و تکیه مطلق بر قدرت خود در ایجاد تحرک خاص در این موزه را باید با تامل بیشتری مورد مداقه و دقت نظر قرار داد.

این اتفاق در حالی رخ‌ داد که وجود ابهامات و تردیدهای جدی و نگران کننده درباره وجهه و شخصیت این نقاش ذهن بسیاری از اهالی دغدغه‌مند حوزه هنرهای تجسمی را به خود مشغول کرده است. خصوصا در ایامی که شهرداری تهران و نهادهای فرهنگی زیر مجموعه‌اش در توجیه کم کاری خود در سطح شهر تهران بارها پای مشکلات مالی را به میان کشیده‌اند، اولویت بخشی به چنین اقداماتی بیش از پیش در نوع خود قابل تامل است. 

اینکه درودی معتقد است تنها او می‌تواند موزه‌اش را به مرکز تبادل فرهنگی ایران با دنیا تبدیل کند، خود نکته تامل برانگیزی است که شاید بتوان کُنه آن را در سبقه و سابقه هنری این نقاش جستجو کرد. 

او در یکی از اظهاراتش درباره یکی از اشعار احمد شاملو که در آن از درودی خواسته آزادی را به تصویر بکشد، می‌گوید:  "اینکه هخامنشیان انسان‌ها را در انتخاب مذهب، همسر و حرفه آزاد میخواستند، تعریف آزادی است.» درودی در ادامه با حسرت فراوان ابراز شگفتی می‌کند که «اجداد ما 2500 سال پیش، آفریننده لوح آزادی بودند و ما در قرن بیست و یکم آزادی را در برترین شکل آن محدود کنیم!" پر واضح است که مخاطب او در استفاده از ضمیر «ما» چه کسی است.

پرسش کلیدی اینجاست آیا درودی وضعیت ایران پیش از انقلاب اسلامی را دوران حاکمیت مطلق و بی چون و چرای آزادی می‌داند؟ آیا دوران سیاه و پر اختناق حاکمیت پهلوی بر ایران که به اذعان بسیاری از مورخین و پژوهشگران یکی از خفقان آورترین و استبدادی ترین دوران تاریخ کشور بوده است را باید دوران شکوفایی آزادی و حاکمیت آن در برترین شکل ممکنش دانست؟ لازم به گفتن نیست که تاریخ استبدادی و پرخفقان حکمرانی پهلوی بر ایران، نقضی آشکار بر خام اندیشی‌هایی از این دست است.

«ایران درودی» از دوستان صمیمی دوران کودکی فرح دیبا بود و همسر شاه معدوم شخصا برای افتتاح نمایشگاه‌های نقاشی وی حضور می‌یافت. درودی سالها در تلویزیون شاهنشاهی ایران تهیه‌کننده برنامه‌های به اصطلاح هنری در تبلیغ ایدئولوژی باستان گرایی، فرهنگ غربی و رژیم پهلوی بود. اساس معروفیت «ایران درودی» در آمریکا نیز از طریق شرکت چند ملیتی ITT که یکی از عوامل اصلی کودتای نظامی ژنرال پینوشه در شیلی علیه حکومت مردمی آلنده بود، صورت گرفت که درودی تابلویی درباره لوله‌های انتقال نفت ایران برایشان کشیده بود.

«ایران درودی» تقریبا تمام سالهای پس از انقلاب را در کشور فرانسه گذراند تا اینکه مجلس بزرگداشتی از سوی موزه هنرهای معاصر برای او پیش‌بینی و برگزار شد. بزرگداشتی که برای خود درودی هم غیر منتظره بود. مشخص نیست او در طول این 40 سال که ایران عزیز سختی‌ها و ناملایمات بسیاری را با اقتدار و سربلندی از سر گذراند،کجا بود و چطور ناگهان به ذهنش رسید که به ایران بازگردد و دین خود را به کشورش ادا کند. سختی‌ها و ناملایماتی که بسیاری از آنها از به شیوه‌ای ظالمانه از سوی همان کشورهایی به ایران تحمیل شد که درودی در طول این 40 سال در آنها سکونت داشت و سنگ فرهنگ و هنرشان را به سینه می‌زد. 

درودی در یکی از گفتگوهای خود با سایت «رادیو زمانه» روایت جالبی از شکل طراحی پوستر برای نمایشگاه آثارش در موزه هنرهای معاصر ارائه می‌کند که نشان می‌دهد وی با وجود دنیای منزوی نقاشان چندان  هم از فضای سیاست دور نبوده است. جالب آن است این که طراح این پوستر عباس کیارستمی است. درودی در این مصاحبه درباره طراحی پوستر نمایشگاهش توسط کیارستمی می‌گوید: " شانس بزرگ زندگی من این بود که آقای کیارستمی از تابلوی نفت با آن عکس بی‌حجاب، پوستر نمایشگاه من را ساختند و خودشان آن‌قدر از کار خوششان آمد که گفت من همین الان آن را امضا می‌کنم. این پوستر نمایشگاه شما باشد." 

وی در بخش دیگری از این مصاحبه در تحلیل طرح این پوستر می‌گوید: "این پوستر موج‌های نفت است که درحال سوختن است. لباس خونی من است که از لوله‌های نفت می‌آید بیرون. این‌ها را با هم تلفیق کردند و یک چیز شگفت‌انگیزی شد.خود این پوستر سیاه و قرمز است چون اکثریت رنگ، رنگ خون است که رگ‌های ایران را نشان می‌دهد که از لوله‌ها به قلب ایران پایین می‌آید و تقریباً جای قلب خودم قرار گرفته است. تاریخی‌ترین کار شد. احمد شاملو، شعرش را برای این تابلو به من هدیه کرده بود. کیارستمی با این تابلو، پوستر من را ساخت."

با این وجود، درودی در این مصاحبه به این نکته اشاره ای نمی‌کند که چرا تابلویی مملو از سرخی خون و سیاهی نفت  ایران باید به عنوان پوستر نمایشگاه او انتخاب می‌شد.

امام خمینی(ره) در کلام ماندگارشان درباره هنر مقبول و پاک می‌فرمایند: « تنها هنری مورد قبول قرآن است که صیقل دهنده اسلام ناب محمدی(ص) اسلام فقرای دردمند، اسلام پابرهنگان، اسلام تازیانه خوردگانِ تاریخِ تلخ و شرم آور محرومیتها باشد. هنری زیبا و پاک است که کوبنده سرمایه داری مدرن و کمونیسم خون آشام و نابود کننده اسلام رفاه و تجمل، اسلام التقاط، اسلام سازش و فرومایگی، اسلام مرفهین بی درد، و در یک کلمه «اسلام امریکایی» باشد.‏هنر در مدرسه عشق نشان دهنده نقاط کور و مبهم معضلات اجتماعی، اقتصادی، سیاسی، نظامی است. هنر در عرفان اسلامی ترسیمِ روشن عدالت و شرافت و انصاف، و تجسیم تلخکامی گرسنگانِ مغضوبِ قدرت و پول است. ‏‏هنر در جایگاه واقعی خود تصویر زالوصفتانی است که از مکیدن خون فرهنگ اصیل اسلامی، فرهنگ عدالت و صفا، لذت می برند. تنها به هنری باید پرداخت که راه ستیز با جهانخواران شرق و غرب، و در رأس آنان امریکا و شوروی، را بیاموزد.‏هنرمندان ما تنها زمانی می توانند بی دغدغه کوله بار مسئولیت و امانتشان را زمین بگذارند که مطمئن باشند مردمشان بدون اتکا به غیر، تنها و تنها در چهارچوب مکتبشان، به حیات جاویدان رسیده اند.‏»

حال، پرسش قابل تامل دیگر آن است که ایران درودی و جریان هنری که او آن را نمایندگی می‌کند با کدام یک از بندها و فرازهای این کلام ماندگار امام خمینی(ره) انطباق دارد؟ آیا اساسا می‌توان نسبتی میان سبک و عملکرد هنری درودی و موازین هنر زیبا و پاک در کلام امام خمینی(ره) برقرار کرد؟‌ بسیار بعید است که پاسخ به این پرسش و پرسشهای دیگری از این دست مثبت باشد. 

بر این اساس، اکنون مشخص نیست راه اندازی موزه این نقاش با چه مبنا و معیاری در اولویت کاری مدیران شهرداری تهران قرار گرفته است. مدیران شهرداری و سیاست گذاران فرهنگی راه اندازی موزه ایران درودی چه توجیهی برای حرکت قابل تامل خود دارند؟ در شرایطی که بسیاری از مسائل و اولویت‌های مهم و کلیدی حوزه فرهنگ و هنر کشور مغفول و روی زمین باقی مانده است، بسیج شدن همه توان شهرداری تهران برای راه اندازی موزه دوست صمیمی فرح پهلوی محل تامل و تعمق بسیار است!

 

البته وجود چنین نگرش سهل انگارانه‌ای در میان اعضای شورای شهر تهران مسبوق به سابقه است و قرائن آن را بارها در عملکرد و موضع گیری‌های ساده انگارانه اعضای این شورا دیده و شنیده‌ایم. به طوری که از آخرین نمونه‌های آن می‌توان به انتشار ویدئویی در صفحه اینستاگرام محمدجواد حق شناس نماینده فعلی شورای شهر تهران اشاره کرد که در آن صراحتا از تک‌خوانی زنان حمایت کرده بود. 

انتهای پیام/

منبع: تسنیم
ارسال نظرات
نام:
ایمیل:
* نظر:
آخرین اخبار