کد خبر: ۶۹
تاریخ انتشار: ۲۷ بهمن ۱۳۸۷ - ۰۸:۴۵

محسن صفایی فراهانی؛ فرهنگ آشتی، یکشنبه 27 بهمن 87

در دستورالعمل اجرایی مسابقات که نه فقط ايران بلکه همه کشورهای دیگر هم باید رعایت کنند آمده كه خانم‌ها و آقايان باید بتوانند آزادانه در ورزشگاه‌ها حضور داشته باشند. برای این موضوع راي‌گيري هم كردند و اين پيشنهاد راي آورد. تصور می‌كنم اگر دقيقا آن لفظ خانم‌ها نبود باز اين تفاوت جنسيتي را نوع ديگري تفسیر مي‌كردند و از آن مي‌گذشتند ولی الان راهی ندارد و باید اجرا شود.

الان در آسيا اين اتفاق افتاده و به همه‌ كشورهاي اسلامي ابلاغ شده كه اگر در مسابقات رسمي كه ميزبان برگزاري بازي‌ها هستند از ورود خانم‌ها جلوگيري كنند، برابر مقررات با آنها برخورد می‌شود.

يكي از مقررات اين است كه شما اگر ميزبان شويد، نمي‌توانيد بگوئيد من ويزا نمي‌دهم و نمي‌توانید بگوئيد كه فلاني را راه نمي‌دهم‌ و يكي‌اش هم اين است كه هيچ كشوري نمي‌تواند ميزبان شود و بگويد من خانم‌ها و آقايان را در استاديوم راه نمي‌دهم. وقتي دستورالعمل ابلاغ شود ديگر اجرا مي‌شود. مسابقات داخلي اشكالي ندارد ولی مسابقاتي كه زير نظر فیفا یا کنفدراسيون آسیا اجرا مي‌شود، نبايد اين‌طور باشد. مثلا مسابقات جام باشگاه‌هاي آسيا، جام ملت‌ها یا مسابقات مقدماتی جام جهانی. من خودم قبل از انقلاب كه به استاديوم مي‌رفتم، خانم‌ام هم مي‌آمد.

بعد از انقلاب هم وقتي به من گفتند خانم‌ها نبايد بيايند، گفتم چطور خانم‌ها مي‌توانند در سينماها بنشينند، ‌تئاتر مي‌توانند بروند كه فضايش هم اين همه تاريك است، ولي استاديوم كه اين همه روشن است و همه دارند مي‌بينند، نمي‌توانند بيايند. خانم‌ها و آقايان با هم هيچ فرقي ندارند. شما وقتي به سينما مي‌رويد و فيلمي تماشا مي‌كنيد،‌ بيشتر جذب فيلم مي‌شويد يا هنرپيشه؟ يعني بيشتر به خاطر فيلم به سينما مي‌رود يا بيشتر به خاطر هنرپيشه؟ من فكر مي‌كنم 80 درصد مردمي كه مي‌روند به خاطر فيلم مي‌روند نه به خاطر اينكه فقط هنرپيشه را ببينند.

از ديد من وقتي در روزنامه‌ها در مورد خانم‌ها و آقايان نوشته مي‌شود، بعيد است كه كسي به خاطر خود بازيكن! به استادیوم برود. اينها زائيده فكرهاي مريض است.مثلا خانمي كه تكواندو بازي مي كند،‌ حالا روسري هم سرش است،‌ لباس تكواندو هم تنش است،‌ من به ضربه‌هاي او نگاه مي‌كنم يا به صورتش؟ به نظر من از نظر رسانه‌اي هيچ فرقي نمي‌كند. چه خانم را نشان بدهيم چه آقا. مهم اين است كه رسانه باعث گسترش فعاليت‌هاي ورزشي شود و آماده شدن ذهن مردم براي رقابت بيشتر و يا تشويق آنها.اشتباه ما همين است. فكر مي‌كنيم كه اگر اين محدودیت را اعمال کنیم، مشكل حل مي‌شود، در حالي كه الان در روستاها هم مردم از ماهواره مسابقات ورزشي را تماشا مي‌كنند. واقعا چند درصد آن آدم‌ها دچار انحراف اخلاقي مي‌شوند كه ما اين برخورد را مي‌كنيم؟

درضمن اینکه در ورزش زنان ايران آنها با پوشش كامل هستند و هيچ خانمي بدون حجاب ورزش نمی کند.
ارسال نظرات
نام:
ایمیل:
* نظر:
نظرات بینندگان
انتشار یافته: ۱
در انتظار بررسی: ۰
غیر قابل انتشار: ۰
ناشناس
IRAN, ISLAMIC REPUBLIC OF
۱۶:۱۳ - ۱۳۸۷/۱۲/۰۲
0
0
دو کلمه حرف حساب